ای روشنی صبح مشرق برگرد

ای ظلمت شب با من بیچاره بساز

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم دی 1389ساعت 23:22  توسط   | 

تو فقط اونو ازم نگرفتی  

خودتم از پیشم رفتی

و من تنها تر از همیشه 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم دی 1389ساعت 23:5  توسط   | 

دوباره سیب بچین حوا

 

                  خسته ام

 

                         بگذار از این جاهم بیرونمان کنند...

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم دی 1389ساعت 19:47  توسط   | 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 23:25  توسط   | 

فارغ شدم از اين جهان رو سوي جانان مي روم

يك سو نهاده درد و غم شادان و خندان مي روم

پا بند من بود اين جهان گشتم رها زين بند ها

شيدا روان در كوي او مست و خرامان مي روم

تن چون قفس جان بند او محبوس بودم اندراو

 بگسستم اينك اين قفس با وجد و شادان مي روم

سرتاسر اين عمر ما بودي دو روزي پيش ما

ديروز گريان آمدم امروز خندان مي روم

بار گران زندگي بشكست بند از بند تن

 المنۀ لله كنون بس سهل و آسان مي روم

احمد بود نام من و دارم ز هم نامم اميد

دستم بگيرد آن جهان زين سوي پرْان مي روم


 

کاش آن شب را نمی آمد سحر

کاش گم در راه پیک بد خبر

ای عجب کان شب سحر اما به ما

تیره روزی آمد و شام دگر

دیده پر خون از غم هجران و او

با لب خندان چه آسان بر سفر

ای دریغ از مهربانی های او

دست پر مهر آن کلام پرشکر

غصه ها پنهان به دل بودش ولی

شاد و خرم چهره اش بر رهگذر

در ارزان زان ما بود ای دریغ

گنج پنهان شد به خاک و بی ثمر

تا پدر رفت آن سحر از پیش رو

بی نشان را خاک تیره شد به سر

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 23:3  توسط   | 

صدبار خدا مرثیه خوان کرد مرا/

در بوته ی صبر امتحان کرد مرا/

هرگز نشکست پشتم از هیچ غمی/

جز مرگ پدر که ناتوان کرد مرا

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 22:56  توسط   | 

از هجر پدر در غم جانانه بسوزيم .شمعي شده خاموش به تنهاي پروانه بسوزيم زين درد جگر سوز لحظه اي گرد مزارش بنشينيم .گويم پدر بي توغريبم و غريبانه بگرييم

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 22:48  توسط   | 

نام تو را با افتخار بر لوح دل حک می کنم خاک تو را تاج سر هر کوی و محفل می کنم بی تو پدر این روزگار بر ما نمی خندد دگر باران غم آسا زما، رخت بر نمی بندد دگر بی تو پدر چشمان ما بر بسترت خشکیده است جای نگاه آبی ات، گلهای یاس روئیده است با جان و دل خواهم تورا ای مهربان من پدر از غصه دوری تو باران غم بارد به سر بعد از تو پشتیبان من کوه غم و اندوه و درد جان تو را از ما گرفت این دور بی سامان سرد بعد از تو مادر خرد شد، بعد از تو خواهر رنگ باخت اما غم دوری تو از من، یک سنگ قبر ساخت
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389ساعت 22:41  توسط   | 

چند زمستان می گذرد

هوا چه سرد ، چه پرسوز است

سوز می آید ، سوز

سوز بی کسی

سوز سرگردانی

سوز تنهایی می آید

من هیچ چیز ندارم

حتی پدر

که روزگاری مثل درخت

سایه اش تمام خانه ما را

در آغوش می گرفت

آن شب ها

که پدر به خانه می آمد و ما

شکایت دردانه های صاحب خانه را به پیشش می بردیم

پدر چه خط و نشان ها

که برای آنها نمی کشید

اما دریغ

فردای آن روز

هر چه گفته بود فراموشش می شد

و دوباره به صاحب خانه سلام می داد

آن روزها

تمام فصول سال را

به امید دوچرخه مشق می نوشتیم

و خواب دوچرخه می دیدیم

اما روز گرفتن کارنامه

دزدی نامرد ، جیب های پدر را می زد

پدر دروغ نمی گفت

و من

از همان روزها از دزدها بدم می آمد

پدر برای ما

یعنی دستی که زبر است

اما مهربانی نامحدودی دارد

پدر برای ما

یعنی بوی دود سیگار و عرق کار

پدر یعنی توکل بر خدا

پدر یعنی نماز سر وقت

پدر یعنی چکمه های پلاستیکی زمستانی

پدر یعنی وعده دوچرخه برای تابستان

پدر یعنی یک سکه دوریالی روزانه

پدر یعنی یک بغل هندوانه در ظهرهای گرم تابستان

پدر یعنی یک دست لباس شب عید

پدر یعنی خدای روی زمین برای مادرم

پدر یعنی کم غداترین عضو یک خانواده

در این زمستان هوای گورستان سرد است

خاک گورستان سرد است

و پدر

در چه جای سردی

خانه گزیده است.

منبع: سایت میردوک

+ نوشته شده در  جمعه چهارم تیر 1389ساعت 12:4  توسط   | 

              به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست

                              ای که خوشبختی پس از تو گم شد و به قصه پیوست

                                                    تو میری شاید که فردا،رنگ بهتر بیاره

               ابر دلگیر گذشته اخرش یه روز بباره                                                                                                                                                                                     ولی من می مونم اینجا،با دلی که دیگه تنگه

                                  می مونم هرجه که باشم،آسمون همین یه رنگه

 

+ نوشته شده در  جمعه چهارم تیر 1389ساعت 1:33  توسط   |